De tranen van Marleen

Marleen Veldhuis Ze gold als een kanshebster voor Nederlands goud op de Olympische Spelen in Peking. Afgelopen zondag behaalde ze met de dames op de 4×100 meter vrij al een prachtige gouden plak. In die race was ze de slotzwemster, het zag er goed uit, veelbelovend ook. Ondanks dat Nederland niet als favoriet werd gezien presteerden de dames het toch om Australië en de VS te verbannen naar het zilver en brons. Fenomenaal was het en het zou slechts het begin zijn van een prachtige zwemweek. Het werd echter een week vol decepties voor Marleen Veldhuis.

Goud in de estafette
In aanloop naar het Olympisch toernooi werd de naam van Marleen Veldhuis in één adem genoemd met die van een Marianne Vos, een Theo Bos, met hockeymannen en hockeyvrouwen, zeilsters en roeisters. Allemaal werden ze in de voorbeschouwingen betiteld als kansmakers op Olympisch goud. Die voorspellingen kwamen niet uit het niets; genoemde atleten hebben afgelopen maanden ook mooie dingen laten zien, hun naam gevestigd. Zo ook Veldhuis. Veldhuis haar toernooi begon zo goed met het prachtige goud in de estafette. Daarna begon haar individuele toernooi met als inzet eremetaal. Veldhuis reikte zoals verwacht makkelijk tot in de finales van zowel de 100 meter vrij als die van de 50 vrij. Maar vanaf dat moment ging het mis…

Vijfde en zesde plaatsen tellen niet
De 100 vrij ging gepaard met een mogelijke valse start voor Veldhuis. Met die twijfel in haar hoofd zwom ze verder en zwom ze als het ware tegen een muur op. We vonden haar uiteindelijk terug op plaats zes, een plek waar een kampioene als Veldhuis eigenlijk niet thuis hoort. Na afloop betitelde ze de race als ‘echt slecht’ en noemde ze punten waarop ze had gefaald. Aanname was dan ook dat het een incident was en dat haar moment nog wel zou komen. De 100 meter vrij, een gemiste kans op de Spelen, maar voorbij was het nog altijd niet. Er was nog altijd kans op een gouden medaille en wel op de 50 vrij, haar specialiteit. Vanochtend om drie minuten over vier Nederlandse tijd stapte Marleen Veldhuis op het startblok in jacht op dat gewilde en verwachte eremetaal. Echter, in minder dan een minuut werden al haar dromen weggevaagd, werden al haar nachtmerrie’s werkelijkheid en ontstond er een grote leegte op plaatsen waar geluk, trots en faam hun intrede hadden moeten doen. Veldhuis tikte aan als vijfde, dik twee plaatsen na eremetaal, dik vier plaatsen na historie. Ze had zich onsterfelijk kunnen maken, maar in plaats daarvan was er de deceptie. Weer was het individuele goud op de Olympische Spelen niet bestemd voor Marleen Veldhuis en weer was er vier jaar toegewerkt naar in feite niets. Een vijfde en zesde plaats tellen namelijk niet voor een topsporter, die wil als het even kan goud en anders in elk geval een plak.

54 roemloze seconden
Na 54 roemloze seconden was daar vanochtend het moment van berusting bij Veldhuis. Ze was weer niet geslaagd in haar missie. Het Olympisch podium werd weer niet haar podium. Na woeste blikken richting het water spartelde ze naar het trapje om vervolgens letterlijk en figuurlijk als een natte krant uit het zwembad te stappen. Ze schudde het water van zich af, het water dat niet haar vriend was gebleken. Langzaam en vol onbegrip slenterde ze richting de verslaggever van de Nederlandse tv om daar tegen alle wil en dank in te gaan praten over haar nachtmerrie. Wederom snapte ze er niets van, deze keer was de race perfect geweest. Het ideale scenario voor een Olympische titel, maar in tijd uitgedrukt was het niet genoeg gebleken. Langzaam drong tot Veldhuis door dat het toernooi er op zat en dat ze naar huis kon zonder individueel succes. 29 jaar is ze en nog altijd geen Olympisch kampioen op een individueel nummer en dat terwijl haar wel degelijk kansen werden toegedicht, zeker nu. Dit zou haar jaar worden, haar toernooi, haar geschiedenis.

Een hard gelag
In gesprek met de verslaggever van de NOS kon ze haar tranen amper bedwingen. De teleurstelling was uitermate groot. In beeld stond een persoon die tot op het bot kapot was van wat zich zojuist en enkele dagen eerder had afgespeeld. Ze kon eigenlijk alleen maar uitstamelen dat ze baalde en daarbij pakte ze snel haar handdoek vast om de tranen die eigenlijk wilden stromen weg te poetsen. Het had zo mooi kunnen zijn, maar het werd een hard gelag. Waar normaal altijd een uiterst uitbundinge persoonlijkheid staat, stond nu een gebroken vrouw. Ze probeerde zich groot te houden voor de camera’s, maar werd verraden door haar eigen tranen. De tranen van Marleen. Einde Olympisch toernooi en zonder roem en glorie. Alles voor niets moet ze gedacht hebben. Desalniettemin kan Veldhuis huiswaarts keren met goud om haar nek, als een volwaardig Olympisch kampioene, want dat is ze toch ook. Samen met haar teamgenootjes heeft ze het in de estafette wel waar gemaakt en ook daar mag ze trots op zijn. Nu zal de teleurstelling overheersen, maar de tijd zal haar leren genieten van het goud dat ze samen met haar maatjes zo fenomenaal behaald heeft in Peking. En ons zullen altijd die beelden bijblijven van een uitbundige Veldhuis, schreeuwend in de camera’s na het behalen van goud in de estafette op de Olympische Spelen van Peking in 2008. En wat dat individuele goud betreft, misschien wil het water over vier jaar in Londen wel haar vriend zijn en zal dat water haar wel leiden tot haar gedroomde hoogtepunt(en).