Driemaal is scheepsrecht

Marianne VosTwee keer stond Marianne Vos al aan de start van een Olympische wedstrijd. De wegwedstrijd waarin ze de grote favoriete was verliep echter niet geheel volgens plan en resulteerde in een teleurstellende zesde plek. Daarna reed ze de tijdrit, niet echt haar onderdeel, maar wie niet waagt wie niet wint. Ook daar ging het echter toch minder dan verwacht en moest Vos zich tevreden stellen met een 14e plaats. Twee keer had Vos nu gegokt, twee keer had Vos nu verloren. Er restte nog één onderdeel en dat zou plaatsvinden op de wielerbaan. De puntenkoers, waarin ze afgelopen jaar al wereldkampioene was geworden, zou haar naar Olympisch goud moeten leiden…

Een sluwe vos
Maandagochtend, 10.30 uur Nederlandse tijd. Het tijdstip waarop Marianne Vos zich bevond aan de start van de puntenkoers. De baanwielerploeg werd deze Spelen achtervolgd door pech, maar Vos was vastberaden om zich daardoor niet uit het veld te laten slaan. In de eerste ronden liet Vos zich al veelvuldig zien tijdens de tussensprints en sprokkelde zo elke keer genoeg punten bij elkaar om vanaf het begin af aan leider in de wedstrijd te zijn. En zoals het een wereldkampioen betaamt was ze niet van plan die koppositie nog uit handen te geven. De kunst bij de puntenkoers is om je tegenstanders op een ronde achterstand te zetten, iets wat voor velen niet is weggelegd. Enkele rensters deden al pogingen om die ronde te pakken, maar elke keer werden ze teruggehaald door het peloton. Marianne zat daarbij telkens als een sluwe vos achterin het veld en loerde op haar kans.

Behendig en gecontroleerd
Ook Romero, een mogelijke kanshebster voor het goud, deed wederom een poging om een ronde voorsprong te nemen. Ze fietste met alle macht die ze had, maar het peloton pakte haar terug. Uitgeput van haar poging liet Romero zich terugzakken in het peloton. Vos zag het, bedacht zich geen seconde en kwam als een duveltje uit een doosje van achter uit het veld naar voren gesprint. Ze reed iedereen met volle vaart voorbij en niemand had daar op dat moment antwoord op. Vos kwam zelfs uit het zadel, waardoor niemand aan haar wiel kon aanhaken. Binnen enkele seconden had ze al een enorm gat geslagen. Enige ronden later lukte het Marianne Vos om achteraan in het peloton aan te haken en zo een ronde voorsprong te pakken wat goed was voor maar liefst 20 punten. Niemand zou Vos in punten kunnen evenaren mits ze ook een ronde zouden pakken. Met die wetenschap fietste Vos behendig en gecontroleerd de koers uit. Vier ronden voor het einde kwam ze weer op kop om zo eigenlijk vier lange ereronden te rijden. In de laatste ronde zetten de anderen nog aan voor de tussensprint, maar Vos die fietste op haar dooie gemak als een volwaardig Olympisch kampioene richting de eindstreep. Haar werk zat er al op, haar missie was volbracht en haar goud was binnen.

Olympisch goud
Eindelijk was het haar dan gelukt, eindelijk was ook Vos dan een Olympisch kampioene. Haar missie was een jacht op eremetaal geworden en uitgerekend in de laatste poging volbracht ze die. Velen schreven het haar toe, weinigen hadden er nog in geloofd. Vos liet zich echter niet van de wijs brengen en voegde die befaamde titel aan haar palmares toe. 21 jaar is ze en nu al mag ze zich naast wereldkampioene op verschillende disciplines ook Olympisch kampioene noemen. Marianne Vos vulde deze Spelen als een waardig opvolgster het gat op dat Leontien vier jaar geleden achter liet. Om het eremetaal dat Leontien door de jaren heen verzamelde te evenaren zal Vos echter nog enige jaren door moeten fietsen, maar het begin is in elk geval gemaakt. En wat voor begin, want Marianne Vos doet het direct met niets minder dan een schitterende gouden plak.