Eerbetoon aan zwemkampioene de Bruijn

Inge de Bruijn, zwemkampioeneWe schrijven het jaar 2000, de Olympische Spelen van Sydney. Op dit toernooi werd Nederlandse sportgeschiedenis geschreven. Velen zullen zich deze Spelen herinneren als de Spelen van Inge de Bruijn en Leontien Zijlaard-van Moorsel.

Inge de Bruijn, een gebrek aan motivatie leek haar carrièremogelijkheden te hinderen en hierdoor mistte ze de Spelen van Atlanta in het jaar 1996. Ze kwam echter terug en wel als ware topzwemster. Op de Spelen van 2000 waren de medailles driemaal goud van kleur; op de 50 meter vrije slag, de 100 meter vrije slag en de 100 meter vlinderslag was de Bruijn oppermachtig. De gouden medaille op de vlinderslag bekroonde ze met een wereldrecord. En of het allemaal nog niet genoeg was pikte ze ook nog een zilveren medaille mee op de 4×100 meter vrije slag. In 2001 zette ze haar koers voort en op de wereldkampioenschappen in Fukuoka won ze wederom driemaal goud. Bovendien werd ze in dat jaar (2001) uitgeroepen tot Sportvrouw van het jaar. De Bruijn zwom vervolgens op het WK in Barcelona als laatste test voor de Spelen van Athene in 2004. Op dat WK won ze de 50 vrije slag en de 50 vlinder. Het jaar daarna (2004) haalde de Bruijn weer triomfen op de Spelen; ze won een gouden medaille op de 50 vrij zoals dat in 2000 het geval was. Verder vulde ze haar erelijst aan met zilver op de 100 vrij, en twee bronzen plakken op zowel de 100 vlinder als de 4×100 vrij.

Drie keer goud
De gegevens hierboven zijn een greep uit de succesvolle carrière van Inge de Bruijn, een zwemster die zich pas ontpopte op 27-jarige leeftijd. Een leeftijd waarop de meeste zwemmers al lang iets anders doen. In het jaar 2000 maakte zij naam en faam door haar drie gouden plakken en in dat bijzondere jaar zwom zij maar liefst elf wereldrecords, een unieke en ongeëvenaarde serie. Al deze overwinningen maken haar tot de meest succesvolle zwemster in de Nederlandse zwemhistorie. Al vanaf 1987 was de Bruijn actief in het internationale zwemmen en tussen dat jaar en haar successen in Athene ligt maar liefst 13 jaar. Ook dat is uniek.

De conclusie die hieruit getrokken kan worden is dat De Bruijn in de Nederlandse historie de meest succesvolle sporter allertijden is. Wat echter niemand tijdens de Spelen in Athene in 2004 wist was dat de 4×100 meter wisselslag estafette haar laatste zou zijn. De Bruijn zette in 2007 definitief een punt achter haar succesvolle zwemcarrière.

Een gepast afscheid
Velen beschouwden de Bruijn als iemand die graag gezien werd in de media en eigenwijs haar eigen gang ging. Door problemen in de PSV-zwemploeg ging zij dan ook elders op zoek naar nieuwe successen in haar carrière. Deze gebeurtenissen en dit imago draagt zij altijd met zich mee, tenminste als het aan een deel van het volk ligt. Maar wat de Bruijn ook heeft gedaan of wellicht misdaan in de ogen van sportminnend Nederland, men kan er toch niet omheen dat zij de meest succesvolle Olympische sportster uit de Nederlandse historie is. Nog nooit kende Nederland zo’n succesvol zwemster. Maar ondanks dat passeerde haar afscheid de revue alsof het gewoon een nieuwtje was. Wat ik zo jammer vind is dat onze succesvolste sporter ooit niet eens een gepast afscheid kreeg. Maak een documentaire, geef haar een biografie, bedank haar op het Sportgala of weet ik wat, als ze maar lof krijgt voor al die jaren van mooie sportmomenten die ze aan de Nederlandse sport bijgedragen heeft. Ik pleit in elk geval voor een boek voor de Bruijn. Een mooie biografie voor ‘Inky’ zou op zijn plaats zijn (mits ze het er zelf mee eens is natuurlijk).