La Maradona del hockey

Luciana Aymar, La Maradona del hockeyDaar zat ze, in de dug out van het Kyocera stadion. Huilend en ontgoochelt op een bankje. De beste vrouwelijke hockeyspeelster aller tijden realiseerde zich dat haar hockeycarrière hier vandaag zou eindigen. Haar Argentinië stond in de halve finale van het WK met 4-0 achter tegen Nederland. Ze was naar Den Haag gekomen voor prolongatie van de wereldtitel, maar had die droom zojuist in rook op zien gaan. Machteloos en half geblesseerd strompelde ze eerder dat duel over het veld. Ze was geen schim van de wereldspeelster die ze eens was. Haar Argentinië ging hier vandaag roemloos ten onder en daarmee kwam niet alleen een einde aan dit WK, maar ook een einde aan haar tijdperk. Een gouden tijdperk met een onterend slot.

Luciana Aymar, in haar land geniet ze een grotere populariteit dan Messi en Maradona. In haar eentje zette ze het Argentijnse hockey op de kaart. Woorden schieten te kort om te kunnen omschrijven wat dit fenomeen heeft betekend voor het internationale hockey. Maar liefst acht keer werd ze verkozen tot ‘World Hockey Player of the Year’. Ze won in haar carrière bijna alles wat er te winnen viel. Enkel Olympisch goud ontbreekt op haar palmares. Haar staat van dienst is ongekend, haar status als beste van de wereld onomstreden.

Een droom spatte uiteen
Op 37-jarige leeftijd kwam ze vorige week naar Den Haag voor haar laatste kunstje. Nog één keer presteren op het allerhoogste podium om vervolgens met WK goud afscheid te nemen van het internationale tophockey. Het was haar alleen niet gegund. Voor aanvang van het toernooi was het zelfs lange tijd onzeker of Aymar het WK überhaupt zou gaan halen. De sterspeelster van de Argentijnen kampte namelijk met een spierblessure in haar been. Op het allerlaatste moment besliste ze dat ze fit genoeg was om dit WK te spelen. Een opluchting voor alles en iedereen die ‘Las Leonas’ en het Argentijnse hockey een warm hart toedraagt.

De Argentijnen hoopten dit WK op een finaleplaats en hielden al in het achterhoofd dat ze die waarschijnlijk tegen Nederland zouden gaan spelen. Ze verslikten zich in de poulefase echter per ongeluk in de verrassende Amerikanen en de koppige Chinezen waardoor het duel met Nederland in de halve finale al uitgevochten zou gaan worden. De tweestrijd tussen Nederland en Argentinië werd dan ook niet voor niets betiteld als topduel. Voor de Argentijnen werd het echter een regelrechte nachtmerrie. Argentinië werd van de mat gespeeld en keek bij rust al tegen een 3-0 achterstand aan. En Aymar kon niets anders dan machteloos toekijken hoe haar Argentinië ten onder ging. Haar droom, de WK titel die haar kers op de taart had moeten zijn, spatte uiteen zonder dat ze daar ook maar enige hand in had.

Een trieste aftocht
Verslagen zat ze daar op dat Haagse bankje. De tranen rolden over haar wangen. Haar medespeelster wist niet wat haar overkwam; de grote Aymar huilend en ontdaan naast haar op een bankje. Tegen het einde van het duel hief ze zichzelf op om zich naar het veld te begeven. Omringd door duizenden uitbundige Oranjefans stapte ze daar, in het hol van de leeuw, met een 4-0 achterstand het veld op om al strompelend, met alle kracht die ze nog in zich had, de allerlaatste minuten van haar glansrijke hockeycarrière te volbrengen. Aymar had zich deze laatste minuten heel anders voorgesteld.

Vol ongeloof en verdriet hockeyde ze naar het einde. Haar laatste optreden deed pijn aan ieders ogen. Dit had ‘la Maradona del hockey’ niet verdiend. Hiervoor was haar staat van dienst in het internationale hockey te groot geweest. Het werd helaas wel de realiteit. De Oranjedames vervolgen hun koers naar goud en aan het tijdperk van het fenomeen Aymar is daarmee abrupt een einde gekomen. Haar afscheid van de hockeysport, dat groots had moeten zijn, werd een trieste aftocht via de zijlijn. Slechts brons kan haar dit WK nog ten deel vallen, maar dat telt niet. Sport kan soms keihard zijn.