Marion Jones, fastest women on earth

Marion Jones Het is het jaar 2000. De tv staat afgestemd op de NOS met daarop een live verslag van de Olympische Spelen in Sydney. Vandaag staat er weer atletiek op het programma met daarin het onderdeel sprint voor vrouwen. Ineens zoeft een zwarte Amerikaanse op het beeld voorbij. Haar naam is Marion Jones en ze zal zich kronen tot koningin van deze Spelen. Nu zeven jaar later bericht de media dat ze dit jaar niet meer zal verschijnen op wedstrijden. Jones is inmiddels 31 jaar en ze lijkt af te stevenen op een roemloos afscheid. Ooit de snelste vrouw op aarde, nu een vergeten atleet met een geschaad imago.

Basketbal
Jones groeide op in Los Angeles. Jones vader verliet de familie toen Marion twee jaar oud was. Haar moeder hertrouwde vervolgens met Ira Toler toen Jones vijf jaar oud was, om haar een vaderfiguur te geven. Tragisch genoeg stierf deze man zeven jaar later waarna Jones haar woede uitte op de atletiekbaan. In 1991, toen ze vijftien jaar oud was, liep ze de 200 meter in 22.87 seconden en daarmee brak ze het national high school record. Later dat jaar bij de TAC Nationals plaatste ze zich als vierde op de 200 meter en als achtste op de 100 meter. Coaches waren onder de indruk van haar potentie en namen contact met haar op. De moeder van Jones huurde vervolgens Elliott Mason in als privécoach. Jones toekomst werd echter riskant toen ze verzuimde voor een willekeurige dopingtest te verschijnen. Het schijnt zo te zijn dat de brief die haar over de test moest informeren nooit bij haar is aangekomen. Jones werd vervolgens voor vier jaar uit de atletieksport verbannen. Haar moeder huurde advocaat Johnnie Cochran in en hij vocht succesvol voor haar herstel. Het kwam voor Jones echter niet snel genoeg, want zij had haar aandacht verlegd naar het basketbal. Ze leidde haar high school team, waar ze een keer 48 punten scoorde in één wedstrijd, en zo verdiende ze een studiebeurs voor de Universiteit van North Carolina. Vervolgens leidde ze haar team naar de nationale titel. Ondertussen trainde ze met haar voormalig coach Mason op de atletiekbaan voor de Olympische Spelen van 1996. De basketbalcoach op de Universiteit van North Carolina overtuigde haar om het team te versterken in Colorado voor de World University Game trials. Jones brak tweemaal haar voet, een keer tijdens de trials en een keer tijdens haar herstel. Hierdoor had ze niet de mogelijkheid deel te nemen aan de Spelen van 1996.

Opkomende sprintster
In 1997 blonk Jones uit op haar eerste belangrijke internationale wedstrijd, ze won de 100 meter op de WK van 1997 in Athene. Later ontmoette Jones C.J. Hunter, wereldkampioen kogelstoten en werkzaam als coach van het North Carolina track team. Ze vormden een team en begonnen te daten, terwijl op de Universiteit een verbod gold op relaties tussen een coach en een atleet. Uiteindelijk dwong hoofdcoach Dennis Craddock Hunter ertoe om een keuze te maken: het team of Jones. Hij koos voor Jones en ze trouwden in 1998. Hunter had twee kinderen uit een vorig huwelijk, was zeven jaar ouder dan Jones en stond bekend als afstandelijk en teruggetrokken. Jones, aan de andere kant, is warm en toegankelijk. Dit zorgde dan ook voor vele discussies. Hunter overtuigde Jones ervan om haar atletiekcarrière een nieuwe kans te geven. Ze gaf haar verkiesbaarheid voor het basketbalteam op en begon weer te sprinten. Op de nationale kampioenschappen van 1999 won ze de 100 meter en het verspringen. Op het WK van 1999 deed Jones een poging tot het winnen van vier titels, maar ze blesseerde zichzelf op de 200 meter na goud op de 100 meter en brons bij het verspringen. Daarna kwamen de gloriejaren voor de Amerikaanse atlete met Sydney 2000 als absoluut hoogtepunt. Ze won er goud op de 100 meter, 200 meter en de 4×400 meter en ook nog brons bij het verspringen en de 4×100 meter. Ze werd daarmee de eerste vrouw die vijf Olympische medailles op dezelfde Spelen won. Jones won verder in haar carrière ook nog vijf maal goud op de wereldkampioenschappen. In 1997 twee maal op de 100 en 4×100 meter, in 1999 op de 100 meter en in 2001 op de 200 en 4×100 meter. Er werd gespeculeerd dat Jones rond het jaar 2000 70 – a 80.000 dollar per wedstrijd kreeg en daarbij nog geld verwierf uit sponsorcontracten.

De geruchtenstroom komt op gang
Hunter trok zich ruim een maand voor de Spelen terug van Olympische competitie wegens een opspelende knie. Kort daarna werd geopenbaard dat hij had gefaald bij vier tests voor de anabolisch steroïde nandrolon. Hij ontkende dat hij steroïden had gebruikt en zijn voedingsdeskundige, Victor Conté, schreef de resultaten toe aan een ijzersupplement. Conté was de oprichter van ‘the Bay Area Laboratory Co-Operative (BALCO), wat sindsdien het doelwit van een federaal onderzoek was wegens het verstrekken van steroïden aan tal van atleten. Jones en Hunter scheidden in 2001 van elkaar. Jones kreeg vervolgens een relatie met Tim Montgomery, die het wereldrecord op de 100 meter brak in 2002. Van Montgomery kreeg Jones een zoon op 28 juni 2003 die Tim Jr. werd genoemd. Montgomery, die nooit positief testte voor doping, werd beschuldigd door het U.S. Anti-Doping Agency voor het gebruiken van illegale steroïden. Dit was schijnbaar gebaseerd op een getuigenis die plaatsvond tijdens het BALCO-onderzoek. Hij riskeerde daarmee de mogelijkheid om levenslang verbannen te worden uit de atletieksport.

Dopingtesten 
Terwijl Jones nooit faalde bij een dopingtest en terwijl haar atletische prestaties steeds slechter werden na 1997, het tegenovergestelde van wat je zou verwachten van een atleet die prestatiebevorderende middelen zou gebruiken, kwam het wegens schuld-door-vereniging dat ze verdacht werd van het gebruik van steroïden. Haar ex-partner C.J. Hunter getuigde onder ede dat hij haar doping had zien injecteren in haar buik in het Olympisch dorp in Sydney. Haar Coach Trevor Graham was ook betrokken in de BALCO-affaire en daarbij waren ook de honkballer Barry Bonds, de sprinters Tim Montgomery, Chryste Gaines en Kelli White betrokken. Jones heeft zelf altijd alles ontkend. Waarschijnlijk hebben de publieke beschuldigingen op haar reputatie hun tol geëist, want Jones presteerde slecht op de Olympische Spelen van 2004 in Athene, wat ze toeschreef aan vermoeidheid. Ze kwalificeerde zich voor het verspringen, maar ze trok zich terug voor de 200 meter en ze kwalificeerde zich niet eens voor de 100 meter.

Negatieve test
Op drie december 2004 zei Victor Conté, de oprichter van BALCO, in een interview met Martin Bashin on ABC’s 20/20 dat hij Jones persoonlijk vijf verschillende illegale prestatiebevorderende middelen had toegediend tijdens en na de Spelen van Sydney in 2000. De reporters Lance Williams en Mark Fainaru-Wada schreven dat Jones verboden doping had ontvangen van BALCO met daarbij de getuigenis van haar ex-partner C.J. Hunter. Hij vertelde de reporters dat Jones lang voor de Spelen EPO kreeg van haar coach Graham die een Mexicaanse connectie had daarvoor. Later kwam Graham in contact met Conté, die hem BALCO drugs verschafte, en die hij distribueerde naar Jones en andere sprintgrootheden. Vervolgens vertelde Hunter federale onderzoekers dat Jones op gegeven moment zelf doping ontving van Conté. Jones stopte hiermee nadat haar coach woorden kreeg met Conté. Jones had, zoals gezegd, nooit gefaald voor een dopingtest en er werd dan ook onvoldoende bewijs gevonden om Jones te schorsen. Tijdens de USA Track and Field Championships in Indianapolis op 23 juni 2006 testte Jones positief voor EPO. Dit werd gemeld door de Washington Post. Jones onttrok zich van de Weltklassen Golden League wedstrijd in Zwitserland wegens persoonlijke redenen. Ze ontkende prestatiebevorderende middelen te hebben gebruikt en nam advocaat Howard Jacobs in de arm. Hij vertegenwoordigde tal van atleten in dopingzaken inclusief Tim Montgomery en Floyd Landis. Op 6 september 2006 merkten Jones’ advocaten op dat haar B-staal negatief had getest, wat haar vrijsprak van het gebruik van doping. In 2007 heeft ze reeds haar wedstrijdseizoen beëindigd en volgens velen zal ze nooit meer terugkeren op het hoogste niveau. Jones zelf sprak in 2005 echter uit dat haar ultieme doel het winnen van een gouden medaille op de Spelen van 2008 is.

Gevallen koningin
Marion Jones heeft inmiddels een foundation opgericht die zich richt op het verbeteren van levens van kinderen door hen te stimuleren in het onderwijs en in de sport. Haar slogan luidt: I race like the wind, but I slow down to care! Haar foundation is terug te vinden op www.marionjones.org. Andere berichten schrijven echter over de slechte financiële situatie waarin Jones zou verkeren. Ze zou bankroet zijn door de kosten aan advocaten. Volgens The Los Angeles Times heeft ze nog 2000 dollar op haar bankrekening staan en is er vorig jaar beslag gelegd op haar villa van 2.5 miljoen dollar in Chapel Hill waar ze naast Michael Jordan woonde. Verder moest ze ook nog twee andere eigendommen, waaronder haar moeders huis, verkopen om aan geld te komen. Inmiddels is Jones getrouwd met Obadele Thompson, een sprinter afkomstig uit Barbados. Thompson won de bronzen medaille op de 100 meter tijdens de Spelen van Sydney 2000. Het koppel verwacht hun eerste kind.

Jones was als meisje gefascineerd door de Spelen van 1984. Deze Spelen veranderde haar leven voor altijd, want ze was vastberaden ooit eens Olympisch goud te winnen. Dat doel in haar leven heeft ze glorieus bereikt en ze is nog altijd de meest succesvolle vrouwelijke atlete ter wereld. Tijdens haar leven werd ze echter geplaagd door dopingbeschuldigingen, maar telkens wist ze zichzelf weer vrij te pleiten. Ondanks alle beschuldigingen is en blijft ze (vooralsnog) de heldin van Sydney 2000. Marion Jones, the fastest woman on earth!