Tinus Tinus op de berg Olympus

Leontien Zijlaard - van MoorselAthene, 2004. Een nieuwe dag in Olympische sferen. Deze dag kan wellicht goud opleveren voor ons o zo kleine sportlandje, want vandaag stapt Leontien Zijlaard- van Moorsel op de fiets. In 2000 was ze al goed voor goud op de wegwedstrijd en in 2004 is ze wederom één der favorieten. Alles en iedereen heeft zich in dienst gesteld van ‘Tinus’ en haar ultieme doel om wéér goud te winnen. De ploeg is voor dit doel dan ook volledig op haar afgestemd. In de warme zon van Athene rijdt Leontien lang mee met de kopgroep en in het laatste gedeelte van de race zit ze in een zeer goede uitgangspositie. Zijlaard- van Moorsel zit namelijk in een groepje rensters waarvan zijzelf, gezien resultaten in het verleden, de sterkste lijkt te zijn. Leontien zit dus op rozen in haar laatste meters naar het goud. Maar dan gebeurt het, een gouden droom spat uiteen. Ieder sportend mens maakt zoiets vaak slechts één enkele keer mee in zijn of haar carrière. Zijlaard- van Moorsel gebeurt het op het Olympisch toneel. Een toneel waar ze haar laatste kunstje had willen vertonen om daarna vol trots en glorie afscheid te nemen van de door haar zo geliefde wielersport. Maar Leontien, de grote Leontien, valt…

Zijlaard-van Moorsel valt op het asfalt en kan niet meer verder. Ze maakte een beginnersfout; ze keek om. Tijdens het omkijken raakte ze het achterwiel van haar voorgangster en dat contact maakte een einde aan haar koers naar goud. Geen louwerkrans, geen lof, geen glorie, maar een aftocht in een ziekenwagen. Een aftocht waar de gehele sportwereld vrijwel zeker van wist dat het haar definitieve aftocht zou zijn. Maar niets bleek minder waar…

Waar een wil is…
Leontien had zich iets ten doel gesteld, ze had een missie. En zoals zo vaak gezegd; waar een wil is, daar is een weg. De weg die Leontien aflegde was er eentje met schrammen, pijn en tranen, maar ondanks dat hield ze strak vast aan haar missie. Haar weg naar nogmaals goud op de Spelen. Haar laatste kunstje dat moest en zou ze flikken. Al was het enkel en alleen maar om haar carrière mooi af te sluiten. Een carrière die groots was en dat altijd zou blijven. Of dat ze nu wel of geen goud zou winnen in Athene. Leontien dacht daar echter over als een sportend mens. Een sportend mens wil altijd prijzen, wil altijd triomferen. Leontien had in haar carrière al veel gewonnen en ook een val in de wegwedstrijd kon haar er niet van weerhouden om enkele dagen later wederom op de fiets te stappen. ‘Tinus’ ging de tijdrit rijden…

Pijn is tijdelijk
Pijn had ze, dat was duidelijk, maar het mentale overwon het fysieke. De gehele wielerwereld gaf haar geen cent meer voor een goede tijd in de tijdrit. Ze was afgeschreven door velen, want het kon toch niet zo zijn dat ze na een dergelijke val enkele dagen later alweer van topniveau was? Jawel, het kon wel. Leontien maakte het onmogelijke waar. Ze reed fenomenaal, zo hard zelfs dat geen enkele andere renster haar tijd verbrak. ‘Onze Tinus’ uit het Brabantse Boekel flikte het. Ze had wéér goud, wéér Olympisch kampioen. Ze verbaasde die dag vriend en vijand, volk en vaderland. De gehele wielerwereld keek vol ongeloof en verbazing toe. Slechts zij die haar wil kenden wisten dat ze het kon, geloofden in haar, maar velen hadden het niet meer gedacht. Tinus, Tinus, haar missie was goud en goud dat kreeg ze.

Een groot kampioene
Niet alleen Nederland, maar de gehele wereld was die dag een groot kampioene rijker. Een kampioene waaraan velen een groot voorbeeld kunnen nemen en een kampioene waarover men nog lang niet uitgesproken zal zijn. Leontien wist het en nam die dag, die mooie zomerdag in Athene, haar gouden medaille in ontvangst. Het was een schitterend einde van een glansrijke carrière. Leontien maakte het weer waar, het was haar zoveelste medaille. Eentje die zwaar bevochten was, dat wel, maar een overwinning zonder gevaar is een triomf zonder glorie. Leontien Zijlaard- van Moorsel overwon het gevaar en keek de wereld tijdens het Wilhelmus toe met een waas voor haar ogen. ‘Tinus’ uit Boekel stond weer op de hoogste trede van het Olympisch podium. Ze huilde en heel Nederland huilde met haar mee. Tranen van vreugde waren het, dat wel. Tranen die nooit vergeten zullen worden. Een groots sportmoment, een groots sportster.

Een legendarisch persoon
Na Athene hing ze haar fiets aan de wilgen, want ook ‘Tinus’ is maar een mens. Een mens van vlees en bloed dat niet eeuwig goud kan blijven winnen. Ze drukte echter haar stempel al vele jaren eerder. Haar naam zal altijd blijven voortleven in geschiedenisboeken. Leontien Zijlaard- van Moorsel werd dan ook niet voor niets zesvoudig sportvrouw van het jaar, verkozen tot beste Nederlandse wielrenster aller tijden en ze kreeg de Fanny Blankers-Koen Trofee voor haar uitzonderlijke verdiensten voor de Nederlandse sport. Het zijn ‘slechts’ prijzen en namen, maar ze tekenen de grote sportvrouw erachter. De uitzonderlijke renster Zijlaard-van Moorsel. Een legendarisch persoon, nu al.