Yuri is een boef

Yuri van Gelder is een boefEr is de afgelopen week al zoveel over geschreven, zoveel over gezegd, maar toch haal ik het hier nog maar eens aan. Yuri van Gelder is een boef. Weken domineerde hij de media, want de man was terug. Hij had zijn poederverslaving, wat volgens de man zelf geen verslaving was, overwonnen en zou zich enkel nog op zijn sport gaan richten. De man was immers topsporter. Althans zo omschreef hij zichzelf in een iet-wat verkeerd getimede docu over zijn comeback. Daarnaast haalde hij ook nog eens de woede van Frits Barend op zijn hals. De redacteur van het blad ‘Helden’ had juist in dit nummer, dat voor het WK turnen uit zou gaan komen, veel aandacht besteed aan de terugkeer van van Gelder in de ringen. Een mooi artikel zou het worden, zo aan de vooravond van het WK in eigen land. Yuri was immers clean, Yuri was klaar voor de strijd. Een prachtverhaal. Of toch niet…?

Dopingzondaars
Bij het lezen van alle Twitterberichten over van Gelder (ongelofelijk dat men zoveel kan twitteren over 1 onderwerp in 1 dag), waarin hem veel werd verweten, keerden mijn gedachten terug naar pakweg drie jaren geleden. Ik dacht aan Marion Jones, mijn heldin van Sydney (2000). De zwarte Amerikaanse snelde destijds in ver bovengemiddeld tempo over de Australische atletiekbaan. Het was gewoonweg fenomenaal, schitterend. Jones kwam, zag en overwon en wij, de wereld, wij keken toe. Maar in werkelijkheid keken we naar een illusie, zo zou drie jaar geleden blijken. ‘Sportvrouw’ Jones deed het in 2000 niet alleen, ze deed het samen met haar maatje. Haar maatje met de naam anabole steroïden. Pure doping…

Jones kreeg haar straf, 7 jaar na dato (2007). Ze moest haar medailles inleveren, haar schuld openlijk bekennen en haar gevangenisstraf uitzitten. En zo hoort het: dopingzondaars moeten boeten. Boeten voor de waanbeelden die ze de wereld voorhouden. Jones, dé koningin van Sydney, viel door haar eigen bedrog ongelofelijk hard van haar troon.

Doping is overal
Afgelopen week, na het verhaal van Yuri en mijn gedachten aan Jones, werd ik gek genoeg ineens van alle kanten geconfronteerd met de bedriegers in de (hedendaagse) topsport. Ik las over Carl Lewis, ik las over Ben Johnson, ik las over de comebacks van Rasmussen en Ricco. Er flitste me iets voorbij over een geschorste Claudia Pechstein en geschorste wielrenners. Ik kan er maar één ding uit concluderen: Doping is overal. En nu hebben wij in Nederland ook onze eigen dopingrel. Onze eigen dopingzondaar. Dankjewel Yuri! Na al die jaren horen we er eindelijk bij!